CORPSE ART

Żądza korzyści, osiągnięć, degradacja prawdy. Pozostaje jedynie moc i sens zaszczytów, osiągnięć. Godność i sprawiedliwość sprzedana za tani grosz. Szczątki resztek miłości, bez dążenia do spełnienia. Wiedza, która przeszkadza nam w działaniu. Kierunek życia wyznacza potrzeba osiągnięcia najlepszych, najdoskonalszych wyników. Nauka nie udowodniła, że na końcu tęczy nie siedzi skrzat pilnujący garnca ze złotem. Zawsze możesz działać lepiej, przesuń granicę, dąż do doskonałości, umieraj z poczuciem niespełnienia. Było tyle planów, tylko zabrakło czasu.

Nieodłączny składnik egzystencji, którego początkiem są próby samospełnienia poprzez ponadzmysłowe piękno. Jednak konsekwencją staje się frustrujące zamknięcie w rzeczywistości spostrzeganej zmysłami.

Wychodząc z metafizycznej głębi, rzeczywistość sublimuje się w spirali rozwoju, która z czasowego apogeum spogląda wężowym okiem na coraz mocniejsze okowy pętające Asklepiosa, co został pozbawiony uzdrowicielskiego ducha, magii i alchemii.

Wyłonione z głębi szpony obaw i lęków narastają stromym zboczem – tworzą obszar, w którym nie znajdziesz oparcia. W tę ścianę wbijać będą haki ekstremalni poszukiwacze ryzyka i cierpienia. Druga ściana ponad taflą ciemnej wody wabi, niczym wagina młodej kobiety, ale i ona nie daje rozkoszy lub ciepłego schronienia.

Ciemne odcienie barwy niebieskiej pociągają obietnicą spokoju i wytchnienia. Ale z głębokich warstw ukrytych pod taflą Jeziora Ukojenia przebijają się niespokojne i ekspansywne treści intuicji, która przez swoją zdolność jasnowidzenia wprowadza usilnie wypierane do głębin nieświadomości treści, które budzą niepokój.

Ułuda wszystkiego powoduje, że piękno i pokój znikają we mgle fizyczności. Władca będący gwarantem pokoju ucieka w kierunku swojego snu. Krytyka nie sprawia trudności w dowodzeniu szwadronami niszczącymi byty i domostwa. Pełne poznanie świata pozwala zrozumieć idealizm działania absolutnego, totalitarnego. My niedoskonałe istoty wciąż popełniamy te same błędy. Nie potrafimy się uczyć od historii. Nie doceniamy porządku wszechświata. Działamy wbrew logice i zasadom. Takie z nas ułomne stworzenia.

Okazja do zobaczenia ludzkiego mózgu nie powoduje, że wiem kim był ten człowiek, jakie miał myśli, uczucia, przeżycia. Realizm życia biologicznego, który przeplata się z duchowymi emocjami każdego jestestwa. Analiza historii nie jest możliwa przez nauki ścisłe. Myśl, tak jak piękno, nie ma kresu. Są ludzie, którzy będą żyć wiecznie, jeśli im tylko na to pozwolimy. Budujemy dziedzictwo na znak walki ze śmiercią i zapomnieniem. Szacunek dla nieobecnych żyjących w naszych myślach. Łączymy się w bólu i ich cierpieniu.